Trochę off top. Znasz ten kawał z brodą jak to facet w końcu został zmuszony do umycia okien? Myje facet to okno, myje aż w końcu wygląda przez nie na zewnątrz i mówi - o kurde, HD:)

PS. Podobają mi sie pory Twoich notek. Też jestem sowa.

Off- topic w stosunku do moich dylematów porządkowych na tym blogu wstecz patrząc? Jeśli tak, to mam taką odpowiedź: moje poglądy nt. porządku w pokojach dzieci uległy przyspieszonej ewolucji już jakiś czas temu, a skrystalizowały się w czasach, gdy zainstalowałam się na dłużej w szpitalu. Z nadmiaru czasu wolnego i pod wpływem różnych środków znieczulająco - wiotczejących będąc - wpatrując się w szpitalny sufit, doznałam olśnienia, na które nie mogłabym sobie pozwolić, kręcąc się w kieraciku i powielając stereotypy.
Po powrocie zastałam "posprzątaną" chałupę... z pominięciem Królestwa Chaosu i Bałaganu. Zrozumiałam raz na zawsze, że wymuszanie przeze mnie czystości w HD, może zapędzić moje relacje z Dzieciami w 3D (przy czym to "D" oznacza ni mniej, ni więcej, jak te przysłowiowe cztery litery).
Nie traktuję tego, w kryteriach porażki pedagogicznej, ino nowego doświadczenia.
Co do pobierania nauki od dzieci - no cóż, proceder ten trwa już od ich poczęcia:) Teraz przerabiamy M, jak metafizyka...

Dziewczyny zwykle są z natury porządniejsze niż faceci jeśli chodzi o sprawy powiedzmy porządkowo -sprzątaniowe. Podejrzewam że nieco to na potrzeby bloga podbarwiasz - gdybyś miała dwóch synów to z pewnością blog by Ci się zawiesił od opisywania ich bezeceństw:)

Jeszcze kilka lat i one same zmienią się w mamowy klon i będa bezwględnie i po faszystowsku oczekiwac wokół siebie niepokalanego porządku:)

To, że jestem "Matką Samo Zło", to już przerabialiśmy, ale żeby zaraz Mussolini w spódnicy:) Stanowczo się odcinam! Z tymi porządkami, to chyba nie jest jakaś przypadłość genetyczna, bo gdybym w prostej linii po mojej Mamie ten dar przejęła, to Dziecie moje śmigałyby na wysokości lamperii, na sam dźwięk moich kapciochów sunących po kaflach. Ja w porę zdążyłam wycofać się z "porządkowych metod nacisku" i to chyba nie tylko dlatego, że zaliczyłam bliski kontakt tyłka z glebą, przez co ruszyły mi szare komórki.

Nawet nie wiesz, jak ja chciałabym mieć jeszcze dwóch synów! To dopiero byłaby jazda bez trzymanki!
I tak dla jasności - ja tu nie narzekam, mnie niekiedy radość wielka dopada, że udało mi się dożyć chwili, gdy mój szalony Nastodzieć świruje, niemal książkowo, tak jak jego (jej rówieśnicy) i jest to jedyny "problem", który mi do rozwiązania pozostał:)